Lieve allemaal!

Zoals beloofd bij deze het verslag van ons avontuur op Matapica!

Nadat ik eerst werd geshockeerd zaterdagochtend door Gerry die ons vertelde dat een patiënt in haar handen was overleden vrijdagochtend. (reactie van het ziekenhuis; ja... we waren al aan het wachten hoelang het nog zou duren...) Naar onze mening is het niet heel normaal dat iemand tot het laatst nog wordt behandeld door de fysiotherapeut, maar sommige wegen zijn ondoorgrondelijk.

Werden we(Ilse, Gerry en ik) rond 8 uur opgehaald door een busje om ons naar de Surinamerivier aan de kant van Commewijne te brengen. Dit via een omweg om nog 2 andere dames van het theologisch internaat op te halen. Het werd dus een weekend met 5 dames en 1 mannelijke begeleider.

Bij de rivier hebben we alle bagage en eten voor een weekend in een boot overgeheveld om aan onze trip te beginnen. Na 10 minuten hadden we tot onze verbazing de overkant bereikt. Wij dachten dat het varen een uur zou duren. Maar gelukkig werden we gevraagd ons te verdelen over 2 kleine bootjes. Om vervolgens de overige 3 kwartier nog verder de varen door een geweldig natuurgebied/moeras. Tussendoor moesten we nog even onze krachten bundelen om de boot een stukje een heuvel op te trekken. Maar uiteindelijk kwamen we rond de klok van 12 aan op het strand Matapica. Voor Ilse was het net thuiskomen (opgegroeid op Texel) Eindelijk weer zee en strand. En ja, er stonden ook echte palmbomen waar onze hangmatten tussen konden hangen. Nee die zijn inderdaad niet op Texel.

Na de hele middag lekker in de zon en schaduw te hebben gelegen en in de zoute! zee te hebben gezwommen en te hebben gedoucht met iets minder zout water was er een heerlijke maaltijd voor ons gekookt. Jaaaa mannen in Nederland. Daar kunnen jullie nog iets van leren! Er was geen drinkwater op dit strand. Dus er werd gekookt in regenwater, en ik geloof dat we aan het douchen waren onder zeewater vermengd met regenwater. Tijdens het eten kwamen er nog 2 mannen langs die zandslangen hadden gevangen. Of we deze even wilden vasthouden. Na een bemoedigende toespraak naar elkaar waren we zo dapper, een bijzonder glibberig gevoel, en echt bizar dat deze beesten ieder stukje lichaam apart kunnen bewegen. Nadat we ze gelukkig ook weer terug mochten geven onze hangmatten opgehangen in ons onderkomen.

Vervolgens kregen we een folder in onze handen gedrukt met de mededeling dat we dit goed moesten doorlezen omdat er strenge regels gelden voor het op zoek gaan naar de schildpadden. O.a. fluisteren, niet aanraken, geen flits op je fototoestel anders ga je meteen terug naar het kamp met de groep etc.

Om 10 uur 's avonds was het dan eindelijk zover. Met een lucht boven ons die zwarter dan zwart was van een opkomende regenbui en dus bepakt met regencapes op zoek naar de schildpadden. Gelukkig een aantal mooie exemplaren gevonden. Helaas niet de grootste. Maar 75cm soepschildpad (ja, zetrekken er soep van)was voor ons leuk genoeg. Zeker omdat we bij één precies konden zien hoe ze eieren aan het leggen was.Al huilend met traan110-130 eieren aan het leggen. Een geweldig gezicht! Ilse en ik besloten na 100foto's nog 1 foto te maken. En daar was hij FLITS. Mijn camera. Meteen de gids op ons dak. Was dat een flits? Dan gaan we nu terug hoor! Nee meneer de gids, dat was geen flits, we schenen bij met de andere camera. En maar duimen dat hij het geloofde. Uiteraard had onze mannelijke begeleider me door. En met de fluisterende mededeling dat hij hoopte dat ik een mooie foto had heeft hij de gids overtuigd dat we door mochten lopen. Heel veel geluk gehad dus. Hoe het kwam dat mijn camera flitste is nog steeds volstrekt onduidelijk.

Vervolgens brak wel de hel los aan regen (excuses voor deze woordkeus theologische medereizigers) Dus na nog 1 babyschildpad te hebben gezien en vastgehouden waren we er wel klaar mee. We waren vooral heel erg toe aan onze hangmat! Deze slapen overigens nog best prima.

De volgende dag helaas de gehele ochtend regen gehad. Dus lekker lui in onze hangmat boeken blijven lezen, afwisselend met een spelletje kaarten, en een duik in de zee. Gelukkig werd het rond 3 uur droog en rond die tijd zijn we ook weer in de bootjes gegaan die ons via een mooie terugweg (respect dat de bestuurders de weg weten) weer terugbrachten naar de bewoonde wereld.

Ik hoop dat jullie nog steeds mijn verhalen met plezier lezen. Ik geniet in ieder geval wel van het schrijven, zodat ik veel dingen niet vergeet die ik meemaak!

Voor de mensen die mijn adres willen, ik weet nog steeds niet hoe de post hier werkt, maar het is het proberen waard:

Straat: George Braquesstraat 10

Wijk: Tourtonne 3

Stad: Paramaribo

liefs